حسینی: شرایط منطقه به آمریکا اجازه اقدام نظامی را نمی دهد

محمد علی حسینی، سخنگوی وزارت خارجه ایران در نشست هفتگی خود بر آزادی 5 ایرانی بازداشت شده در اربیل در شمال عراق تاکید کرد و گفت که جمهوری اسلامی برای آزادی این افراد از تمام ظرفیت های خود استفاده می کند.

ایران برای آزادی این 5 نفر که روز ۱۱ ژانویه توسط سربازان آمریکایی در شهر اربیل دستگیر شدند بر دولت عراق فشار وارد کرده و از طریق نماینده خود در سازمان ملل، موضوع را در شورای امنیت سازمان ملل متحد مطرح کرده است.

روزنامه واشنگتن پست، روز شنبه 14 آوریل به نقل از منابعی در دولت آمریکا نوشته بود که مشاوران سیاست خارجی جورج بوش، تصمیم به ادامه بازداشت ۵ ایرانی گرفته اند.

ایران می گوید که این افراد از اعضای نمایندگی ایران در شهر کردنشین اربیل به شمار می روند اما آمریکا مدعی است که افراد بازداشت شده با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در ارتباط هستند و در فعالیت های تخریبی علیه نیروهای آمریکایی در عراق دخالت دارند اتهام هایی که ایران آنها را رد می کند.

فروش سفارت آمریکا در تهران

سخنگوی وزارت خارجه ایران در مورد فروش سفارت آمریکا در تهران به خبرنگاران گفت که قوه قضائیه ایران موضوع فروش سفارت سابق آمریکا در تهران را بررسی کرده است.

وی افزود که وزارت خارجه ایران تا کنون هیچ گزارش رسمی در مورد واگذاری امتیاز فروش این سفارتخانه به یک بازرگان ایرانی دریافت نکرده است.

پیش از این حسين عليخانی، بازرگان ايرانی ساکن قبرس به بخش فارسی بی بی سی گفته بود که دادگاهی در ايران رأی داده که محل سابق سفارت آمريکا در تهران به فروش برسد و از محل پول حاصل از آن، غرامتی که وی از دولت آمريکا طلب کرده است پرداخت شود.

سفر نانسی پلوسی به تهران

آقای حسینی در مورد سفر احتمالی رییس مجلس نمایندگان آمریکا به ایران گفت که هیچ خبر موثقی در مورد سفر خانم پلوسی به ایران وجود ندارد.

به دنبال سفر نانسی پلوسی به سوریه، برخی رسانه های آمریکایی از احتمال سفر رییس مجلس نمایندگان آمریکا به ایران خبر داده بودند.

برخی از نمایندگان مجلس ایران نیز از سفر احتمالی خانم پلوسی به ایران استقبال کرده اند اما سخنگوی وزارت خارجه ایران گفته است که اگر درخواست سفری از سوی آمریکایی ها ارائه شود، ایران آن را بررسی خواهد کرد.

اقدام نظامی آمریکا علیه ایران

سخنگوی وزارت خارجه ایران در مورد انتشار اخباری مبنی بر حمله نظامی آمریکا به ایران گفت که شرایط منطقه به آمریکا اجازه اقدام نظامی را نمی دهد.

آقای حسینی افزود که آمریکایی ها خود گفته اند که گزینه نظامی در دستور کار آنها قرار ندارد و ایران نیز بر این باور است که آمریکا شرایط چنین حمله نظامی را ندارد.

مقام های آمریکایی گزینه اقدام نظامی علیه ایران را رد می کنند و می گویند که خواهان حل مناقشه هسته ای ایران از طریق دیپلماسی هستند.

خبرنگار رادیو فردا

محمد علی حسینی در مورد جلوگیری از خروج پرناز عظيما، یکی از خبرنگاران رادیو فردا از ایران گفت که وزارت امور خارجه ایران در حال بررسی این موضوع است.

راديو فردا اعلام کرده که يکی از خبرنگاران اين راديو به نام پرناز عظيما که با نام نازی عظيما فعاليت می کند، 25 ژانويه (پنجم بهمن) گذشته برای عيادت از يکی از خويشاوندان بيمارش به ايران سفر کرده اما در بدو ورود او به ايران در فرودگاه مهرآباد تهران، ماموران امنيتی گذرنامه ايرانی اش را از او گرفته اند تا نتواند از کشور خارج شود و او تا کنون موفق به خروج از ايران نشده است.

	برنامه های اتمی ايران کشورهای خاورميانه را به فکر ساختن نيروگاه اتمی انداخته است

به نوشته اين روزنامه کشورهای مصر، ترکيه، عربستان سعودی، کويت، بحرين، قطر، امارات متحده عربی، اردن، سوريه و عمان نسبت به داشتن انرژی اتمی بطور جدی ابراز علاقه کرده اند.

نيويورک تايمز می نويسد ولاديمير پوتين اولين رئيس جمهور روسيه است که به عربستان سعودی سفر کرده و در اين ديدار به رياض قول همکاری های اتمی داده است.

به نوشته اين روزنامه مقام های عربستان سعودی بطور منظم به وين مقر آژانس بين المللی انرژی اتمی سفر می کنند.

نيويورک تايمز می افزايد با افزايش قدرت ايران بعنوان يک کشور شيعه در منطقه خاورميانه، دولت های سنی منطقه نسبت به عواقب دستيابی تهران به فناوری هسته ای ابراز نگرانی کرده اند.

اين روزنامه می نويسد واشنگتن نگران اين رقابت اتمی است بطوريکه جورج بوش رئيس جمهور آمريکا بطور خصوصی گفته نگران "بمب سنی" و کمک پاکستان به برنامه های اتمی کشورهای خاورميانه است.

به نوشته نيويورک تايمز عدم انعطاف ايران در مقابل فشارهای جهانی کشورهای سنی را نيز تشويق کرده با استفاده از بهای بالای نفت برنامه های اتمی خود را براه اندازند.

اين روزنامه به نقل از جفری کمپ کارشناس مرکز تحقيقاتی نيکسون در واشنگتن می نويسد اين وضعيت نگران کننده ای است و برای همه حتی برای ايران ناخوشايند است زيرا ساير کشورها در فکر ايجاد توازن بر عليه ايران هستند و برای اين منظور حتی گزينه اتمی را نيز در نظر گرفته اند.

اما به نوشته نيويورک تايمز رقابت اتمی کشورهای خاورميانه غيرقابل اجتناب و برگشت ناپذير نيست زيرا اين کشورها پيش از آنکه همه انرژی خود را صرف اين برنامه کنند در انتظار نتيجه بن بست اتمی ايران در شورای امنيت سازمان ملل متحد هستند.

اين روزنامه به نقل از تحليلگران می نويسد دولت های عربی آنقدر نگران دستيابی ايران به سلاح اتمی هستند که حتی از حمله آمريکا به تاسيسات هسته ای اين کشور حمايت می کنند.

	وبسايت يک ميليون امضا برای تغيير قوانين تبعيض آميز

مبتکران و سازماندهان اين تلاش دسته جمعی می گويند قصد دارند با جمع آوری يک ميليون امضاء در تهران و ديگر شهرستان ها قانونگذاران را وادار کنند طبق تعهدات بين المللی که دولت ايران پذيرفته، اين قوانين را بازنگری و اصلاح کنند.

بيانيه "يک ميليون امضاء" می گويد: "... طبق قانون يک دختر 9 ساله مسئوليت کيفری دارد و اگر مرتکب جرمی شود که مجازات آن اعدام است دادگاه می تواند او را به اعدام محکوم کند... اگر حادثه ای جلوی چشم زن و مردی اتفاق بيافتد طبق قانون شهادت زن به تنهايی پذيرفته نمی شود اما شهادت مرد پذيرفته می شود ... طبق قانون مردان می توانند چند همسر داشته باشند و هر موقع بخواهند زنشان را طلاق بدهند."

در وبسايت "يک ميليون امضاء" آمده که ابتکار اين حرکت نتيجه تجمع گروهی از زنان معترض به قوانين تبعيض آميز در خردادماه سال جاری در ميدان هفت تير تهران بوده و از 5 شهريور آغاز شده است. در آن روز تجمع کنندگان، که از جمله خواهان منع تعدد زوجات و برابری حقوق زن در طلاق و سرپرستی فرزندان شده بودند، با برخورد پليس روبرو شدند و تجمع آنها به خشونت کشيده شد.

جمع آوری امضاء و حرکت های گروهی (کمپين) به منظور تغييرات سياسی و اجتماعی چند سالی است که در ايران و همچنين در ميان ايرانيان خارج از کشور باب شده که همواره شبکه ای از مسائل سياسی و اجتماعی تعيين کننده ضريب موفقيت آنها بوده است.

کمپين "يک ميليون امضاء" از طرفداران حقوق زنان می خواهد تا با برقرار کردن ارتباط "چهره به چهره" امضای يک ميليون نفر از مردم را جمع آوری کنند.

مريم حسين خواه، عضو کميته رسانه کمپين "يک ميليون امضاء" و عضو مرکز فرهنگی زنان، در گفتگويی با بخش فارسی بی بی سی به سوالات در اين مورد پاسخ داده است:

- چرا برای تغيير قوانين، جمع آوری يک ميليون امضاء را انتخاب کرديد؟

در پيگيری قطعنامه 22 خرداد برای برابری حقوق زن و مرد، تصميم گرفتيم در کنار روش های مرسوم مانند برگزاری سمينارها، وبسايت ها، ... از روشی ديگر استفاده کنيم و روشی چهره به چهره داشته باشيم و به بهانه جمع آوری امضاء به ميان مردم برويم و بحث تبعيض را در ميان اقشار مختلف جامعه مطرح کنيم.

جمع آوری امضاء يک کار نمادين و بهانه ای بوده برای مطرح کردن مباحث حقوقی با مردم و زنانی که ما کمتر به آنها دسترسی داشته ايم و حساسيت آنها هم نسبت به تبعيض های جنسيتی کم بوده است.

در ايران جنبش های مرتبط با حقوق اجتماعی هميشه در لايه روشنفکری باقی مانده که نهايتا به دانشجويان تسری پيدا می کرده. مردم معمولی مخاطب سمينارها و وبسايت های ما نيستند و حتی مخاطب روزنامه ها و کتاب ها قشر خاصی هستند. اين بار هدف ما بردن اين گونه مباحث به ميان همه زنان در شهرها و شهرستان ها بوده (زنان در صف اتوبوس، آريشگاه ها، کارگاه های توليدی، مجالس روضه ...)

- تجمعات زنان در ايران برای حقوق برابر تقريبا هميشه به نوعی با محدوديت روبرو بوده، جمع آوری "چهره به چهره" امضاء در سطح گسترده چطور؟

	پليس تهران با به کار گيری مأموران زن تظاهرکنندگان را متفرق کرد و مورد ضرب و شتم قرار داد و شمار زيادی از آنان را بازداشت کرد

کاری که ما می کنيم اصلا غيرقانونی نيست. حق هر شهروندی است که از دولت و حکومتش بخواهد قوانينی که فکر می کند نياز به اصلاح دارد، اصلاح کند. اين حق در هر جامعه ای و همين طور جامعه ايران از حقوق اوليه هر شهروند محسوب می شود و به رسميت شناخته شده است.

ما برخوردی به آن معنا نداشته ايم؛ در دو مورد اعضای کمپين حين جمع آوری امضاء دستگير شدند که بعد از توضيح آزاد شدند. آنهايی که دستگيرشان کرده بودند متوجه شدند دليل و سندی برای نگه داشتن آنها ندارند.

- در بيانيه به تعدادی از قوانين اشاره شده. آيا جمع آوری امضاء به منظور تغيير همين قوانين است؟

ما خواستار برابری در کليه قوانين هستيم. در ابتدای راه اندازی اين کمپين (که توسط پنجاه شصت نفر آغاز شد) برخی اصلاح قوانين خانواده و برخی قوانين کيفری را پيشنهاد دادند. اما ما متوجه شديم که گروهی از زنان تحصيلکرده از طبقه متوسط شهری نبايد اولويت يک ميليون امضاء کننده را تعيين کنند بلکه خود مردم بايد بگويند به نظر آنها اصلاح کدام قانون مهم تر است.

در فرمی که برای امضاء به مردم می دهيم از آنها اين سوال را کرده ايم و اميدواريم که با بيشتر شدن تعداد امضاها و حتی پيش از رسيدن به رقم يک ميليون بتوانيم اعلام کنيم که اصلاح کدام قوانين اولويت دارد. به هر حال با شرايط ايران فکر نمی کنم که همه قوانين را بتوانيم اصلاح کنيم و بايد گام به گام جلو برويم.

- اين حرکت جمعی برای جمع آوری امضاء مهلت زمانی دو سال دارد. اين مدت بر چه اساس و به چه دليلی تعيين شده؟

در کمپين ها معمول بوده که از بالا و لابی با نمايندگان و حکومت و فشار بين المللی شروع می کنند که شايد در وقت کمتری به هدف برسد. ما خواسته ايم از پايين شروع کنيم و جمع آوری امضاء و تغيير ذهنيت تک تک امضاکنندگان کار آسانی نيست و وقت زيادی می خواهد.

تبعيض و نابرابری فقط در قوانين نيست بلکه درعرف جامعه هم هست. مثلا در بين مردم ايران - چه مرد و چه زن - برخی باور دارند که زن نبايد حق طلاق، سرپرستی فرزند، شهادت و قضاوت را داشته باشد.

تجربه نشان داده حتی وقتی قانون تغيير می کند اگر باور مردم عوض نشده باشد در عمل تفاوتی ايجاد نمی شود و مردم قانون را دور می زنند. هدف ما تغيير ديدگاه مردم هم هست. برای اين کار کارگاههای آموزشی داير کرده ايم. اين فرايند سختی است که شايد بيشتر از دو سال هم طول بکشد.

تبعيض و نابرابری فقط در قوانين نيست بلکه درعرف جامعه هم هست. مثلا در بين مردم ايران - چه مرد و چه زن - برخی باور دارند که زن نبايد حق طلاق، سرپرستی فرزند، شهادت و قضاوت را داشته باشد.   مريم حسين خواه، عضو کمپين تغيير برای برابری

- چه تعداد امضاء تا کنون جمع شده؟

ما کميته ای به نام مستندسازی داريم که آمار را ثبت می کند و من در حال حاضر آمار دقيق را نمی دانم. در ضمن همه امضاها به دست ما نرسيده. می دانم که 2 هزار، سه هزار امضاء از هر شهر جمع شده که اعضاء بايد به دست ما برسانند.

اگر شمار امضاهای جمع شده به رقمی چشمگير - نزديک به يک ميليون - رسيد چگونه و به چه ترتيب می تواند باعث اصلاح قوانين بشود؟

شيوه فاز اول جمع آوری امضاء بوده و شيوه اجرای فاز دوم را بايد اعضای کمپين به طور جمعی تصميم بگيرند که چگونه خواهد بود اما در نهايت قوانين جايگزين با کمک وکلا تعيين خواهد شد و کمپين در ادامه کار خود برای تصويب آنها تلاش خواهد کرد.

- حدود پنج ماه از آغاز اين حرکت می گذرد و حدود يک سال و نيم ديگر از آن باقی است، با توجه به مسائلی که مطرح شد چرا فکر می کنيد اين کمپين موفق خواهد بود؟

به نظر من اگر کمپين حتی امروز هم متوقف بشود تجربه ای مثبت در جنبش زنان ايران بوده. اين که به ميان مردم رفتيم حرکتی مثبت بوده. البته کمپين متوقف نخواهد شد. در ارتباط با تغيير قوانين تبعيض آميز هم من خيلی اميدوار هستم وقتی يک ميليون نفر خواستار اصلاح آنها بشوند اين تغيير صورت بگيرد.

قوانين نابرابر زندگی را برای همه سخت کرده است. اين تفکر حتی در لايه های حکومت هم ديده می شود. به عنوان مثال قوه قضائيه دفترچه ای چاپ کرده و شروطی برای اضافه شدن به عقدنامه پيشنهاد کرده است.

حتی اگر کمپين نتواند قوانين را عوض کند همين که بتوانيم آگاهی در مورد تبعيض در قوانين را به ميان مردم ببريم خود يک موفقيت است.